Грчеше, се пенеше работејќи. Таа го спречуваше, секој пат, го одалечуваше, госпоѓата Мервин, секогаш толку грациозна, неуморна. Никогаш никаква грубост.
„МАРГИНА бр. 19-20“
(1995)
Само визии, внатрешен настан одвоен од простор, а овде, околу, се сеголо и пусто и неплодно, и нема, и немало, никогаш никакво дрво, ни мртво, и ако има и мртво е, тогаш е мртво како спомен зашто тоа дрво е онаа јаболкница, под која еднаш се криеја од дожд, под која таа 'ртеше во танка облека.
„Две Марии“
од Славко Јаневски
(1956)